Advanced Search

Author Topic: கவிதையும் கானமும்-074  (Read 1633 times)

September 14, 2026, 05:07:19 pm
Read 1633 times

RiJiA

கவிதையும் கானமும்-074
« on: September 14, 2026, 05:07:19 pm »
உங்களின்  கவிதை எழுதும் திறமையையும் , சிந்திக்கும் திறனையும்  ஊக்குவிக்கும்  முயற்சியாக பொது மன்றத்தின் இந்தப்பகுதியை உருவாக்கி இருக்கிறோம்.

இந்த பகுதியில்  ஒவ்வொரு வாரமும் ஞாயிற்று கிழமை அன்று ஒரு  கருத்து படம் (புகைப்படம்)  கொடுக்கப்பட்டு இருக்கும். அந்த புகைப்படத்திற்கு  பொருத்தமாக உங்கள் மனதில் தோன்றும் கவிதைகளை எழுதி  இந்த பகுதியில் பதிவிட வேண்டும்.
இங்கு பதியப்படும் கவிதைகள்  அடுத்த ஞாயிற்று கிழமை அன்று  GTC இணையதள வானொலியில்  வாசிக்கப்படும். இங்கு எழுதப்படும் கவிதைகளுக்கு பொருத்தமான பாடல்களோடு  சிறப்பான முறையில் தொகுப்பாளரால் தொகுத்து வழங்கப்படும். இதுவே கவிதையும்  கானமும் நிகழ்ச்சியாகும்
.



இந்த நிகழ்ச்சி சிறப்பாக அமையும் பொருட்டு சில விதிமுறைகள் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. கவிதை பதிவிடுபவர்கள் இதனை மனதில் கொண்டு கவிதைகளை பதிவிடுமாறு அன்போடு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.


1. நீங்கள் பதிவிடும் கவிதைகள் உங்களின் எண்ணத்தில் அமைந்த சொந்த கவிதைகளாக இருத்தல் வேண்டும். சொந்தமான சிந்தனையில் அமைந்த முதல் 7 கவிதைகள் மட்டுமே வானொலி நிகழ்ச்சியில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.

2. உங்கள் கவிதைகள் 15 வரிகளுக்கு குறையாமலும் , 45 வரிகளுக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும்.

3. இந்த பகுதியில் பின்னூட்டங்கள் (comments) இடுவதோ,பாராட்டு பதிவுகள் இடுவதோ கூடாது.

4. இங்கே  கவிதை பதிவதற்கு (துண்டு போட்டு)  முன்பதிவு செய்ய கூடாது.முழுமை செய்யப்பட்ட கவிதைகளை மட்டுமே பதிவு செய்ய வேண்டும்.

கவிதையும் கானமும்-074


இந்தவார கவிதை எழுத்துவற்கான  புகைப்படம்.




மேலே கொடுக்கப்பட்டுள்ள கருத்துப்படம் (அல்லது) புகைப்படத்திற்கான உங்கள் கவிதைகளை எதிர்வரும் புதன்கிழமை இந்திய நேரம் இரவு 12 மணிக்கு முன்னதாக பதிவு செய்யும்படி அன்போடு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

இது உங்களின் சொந்த கவிதை முயற்சி. உங்கள் கவிதைகள் மென்மேலும்  மெருகுற முயற்சி செய்து எழுதுங்கள்.
« Last Edit: September 14, 2026, 07:38:36 pm by RiJiA »

September 14, 2026, 10:13:18 pm
Reply #1

ChuttiGurl

Re: கவிதையும் கானமும்-074
« Reply #1 on: September 14, 2026, 10:13:18 pm »
💔 தொலைவில் பிரிந்த நண்பன் 💔

அந்தத் தலைவிதி நம்மை மீண்டும் சந்திக்க வைத்தால், உன் புன்னகை என்றும் உன் முகத்தில் மலரட்டும், நாம் இருவரும் தொலைவில் இருந்தாலும், நீ என்றும் எனக்குச் சிறப்பான நண்பன்.

செல்வாய், என் அன்பு நண்பனே, உன் பாதையில் என்றும் மகிழ்ச்சி துணையாக இருக்கட்டும்.

செல்வாய் என்று சொல்வது எளிதல்ல, ஏனெனில் பல நினைவுகள் என் மனதில் உள்ளன, ஒவ்வொரு அறிவுரையும் அன்பான நகைச்சுவையும், என்றென்றும் நான் நினைவில் வைத்திருப்பேன்.

காலத்தைத் திரும்பச் சுற்ற முடிந்தால், நாம் ஒன்றாக இருந்த தருணங்களை மீண்டும் வாழ விரும்புவேன், ஆனால் விதி நம்மைப் பிரித்து அழைத்துச் சென்றது, வெவ்வேறு பாதைகளில் வாழ்க்கைப் பயணிக்க.

பிரிவு என்பது நட்பின் முடிவல்ல, மாறாக, நம் இதயத்தில் என்றும் வாழும் நினைவுகள்.

பிரிவு என்பது மறப்பதற்காக அல்ல, ஏனெனில் உண்மையான நண்பன் என்றும் நினைவில் நிலைத்திருப்பான்.

பிரியாவிடை, அன்பான நண்பனே  நண்பியே,
ஒவ்வொரு பாதையிலும் உனக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்கட்டும்,
நாம் இனி ஒன்றாகப் பயணிக்காவிட்டாலும்,
உன் பெயர் என்றும் என் நினைவில் நிலைத்திருக்கும்.
« Last Edit: September 15, 2026, 04:29:07 pm by ChuttiGurl »

September 15, 2026, 11:34:32 am
Reply #2

Thavasi

Re: கவிதையும் கானமும்-074
« Reply #2 on: September 15, 2026, 11:34:32 am »
சிதறிய இதயத்தின் ஓரத்தில்… அம்மா ❤️‍🩹

உடைந்த இதயத்தின்
ஒவ்வொரு துண்டிலும்
அவள் விட்டுச் சென்ற
காதல் நினைவுகள்…

சிதறிய கனவுகளுக்குள்
சிக்கிக்கொண்ட கண்ணீர்…
சிரிக்க மறந்த உதடுகள்…
தனிமையைத் தேடும் மனம்…

அப்போது—

எதையும் கேட்காமல்
என் அருகில் வந்த
அந்த இரு கரங்கள்…
“வலிக்குதா சாமி…”
என்று கேட்காமலே
என் வலியை உணர்ந்த
அம்மாவின் அன்பு…

காதல் உடைத்த
இதயத்தை
அவள் ஒட்டவில்லை…
தன் அன்பால்
மெல்ல மெல்ல
மீண்டும் துடிக்க வைத்தாள்…

நான் இழந்தவளை
திரும்பக் கொடுக்க முடியவில்லை அவளால்…
ஆனால்—

அவளை இழந்ததால்
நான் என்னையே
இழந்துவிடக் கூடாது என்று
என்னை மீண்டும்
எனக்கே கொடுத்தாள்…

காதல் கண்ணீரைத் தந்தது…
அம்மா தோள் தந்தாள்…
காதல் தனிமையைத் தந்தது…
அம்மா மடியைத் தந்தாள்…
காதல் இதயத்தை உடைத்தது…
அம்மாவின் அன்பு
அந்த உடைந்த இதயத்திற்கு
மீண்டும் உயிர் தந்தது… ❤️‍🩹

இன்று—
இந்த உடைந்த இதயத்தில்
ஒரு காயம் இருக்கிறது…
ஆனால் அந்தக் காயத்தின்
ஆழத்தைவிட ஆழமாக
ஒரு அன்பு இருக்கிறது…

அது காதல் அல்ல…

காதலைவிட உயர்ந்த
அம்மாவின் அன்பு… ❤️
“எல்லோரும் போனாலும்
நான் இருக்கிறேன் சாமி (தவசி)…”
என்று சொல்லும்
அந்த ஒரு உயிருக்காகவே—
உடைந்த இதயத்தோடும்
மீண்டும் வாழத் தொடங்குகிறேன்… ❤️‍🩹.............by தனிமையின் காதலன் தவசி🖤

September 15, 2026, 11:41:24 am
Reply #3

MDU

Re: கவிதையும் கானமும்-074
« Reply #3 on: September 15, 2026, 11:41:24 am »
உடைந்த உறவின் வலி… 💔

காதலாக இருந்தாலும்
கணவன் மனைவி உறவாக இருந்தாலும்
அப்பா அம்மா பாசமாக இருந்தாலும்
நண்பர்கள், சொந்தங்கள் என எதுவாக இருந்தாலும்.

ஒருமுறை மனம் உடைந்துவிட்டால்,
அதை ஆயிரம் துண்டுகளாக சேர்த்து வைத்தாலும்,
அது மீண்டும் ஒரு இதயமாகலாம்.
ஆனால்,
அந்த முதல் நாள் அழகை மட்டும்
திரும்பக் கொண்டு வர முடியாது.

உடைந்த கண்ணாடியை ஒட்டிவிடலாம்.
ஆனால் அதன் விரிசல்கள் மறையாது. அதேபோல்,
உடைந்த உறவை பேசி சரி செய்துவிடலாம்.

மன்னித்து மீண்டும் இணைந்துவிடலாம்.
ஆனால் மனதில் பதிந்த காயத்தின் தடங்கள்
முழுமையாக அழியாது.

உறவுகள் உடைவதற்கு முன்
அவற்றின் மதிப்பை உணருங்கள் ஏனென்றால்,
ஒருமுறை உடைந்த நம்பிக்கையும், ஒருமுறை சிதைந்த அன்பும்.
மீண்டும் கிடைத்தாலும்,
அது முன்பிருந்த அந்த
பழைய அழகு ஆகாது.

காதல் உடைவதற்கு முன்,
இரண்டு இதயங்களும் ஒரே துடிப்பாய் இருந்தது.
ஒரு பார்வையில் ஆயிரம் வார்த்தைகள் பேசினோம்,
ஒரு புன்னகையில் உலகையே மறந்தோம்.

நான் இருக்கிறேன் என்ற ஒரு வார்த்தை போதும்,
எந்த வலியையும் தாங்கும் துணிவு வந்தது.
நாளை எப்படி இருக்கும் என்று தெரியவில்லை,
ஆனால் நீ இருப்பாய் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் இருந்தது

அதே இதயம் தான்.
ஆனால் இப்போது ஒவ்வொரு துடிப்பும் வலிக்கிறது.
ஒரு காலத்தில் நினைவுகள் சந்தோஷம் தந்தது,
இன்று அதே நினைவுகள் கண்ணீரைத் தருகிறது.

உடைந்த கண்ணாடியை ஒட்டலாம்,
ஆனால் உடைந்த இதயத்தை
பழையபடி மாற்ற முடியுமா?

நீ சென்ற பாதையை மறக்கலாம் என்று நினைத்தேன்,
ஆனால் என் நினைவுகள்
ஒவ்வொரு நாளும் உன்னைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

காதல் உடைந்தது ஒரு கணத்தில்.
ஆனால் அந்த உடைவு தந்த வலி
இன்னும் என் இதயத்தில் தொடர்கிறது.

ஒரே சிரிப்பில் ஆயிரம் சந்தோஷங்கள்,
ஒரே வார்த்தையில் ஆயிரம் நம்பிக்கைகள்.
கஷ்டம் வந்தால் முதலில் தேடியது நண்பனை,
சந்தோஷம் வந்தால் முதலில் பகிர்ந்தது நண்பனிடம்.

நான் இருக்கிறேன் என்ற அந்த வார்த்தை,
தனிமையையே மறக்க வைத்தது.
சண்டைகள் வந்தாலும் சில நிமிடங்களில் மறந்தோம்,
ஏனென்றால் நட்பை விட கோபம் பெரிதல்ல என்று நினைத்தோம்.

அதே பெயர் தான்.
அதே நினைவுகள் தான்.
ஆனால் பேசிக்கொள்ள மட்டும்
ஆயிரம் காரணங்கள் தேவைப்படுகிறது.

ஒருகாலத்தில் தினமும் பேசியவர்கள்,
இன்று எதிரில் வந்தாலும்
அந்நியர்களைப் போல கடந்து செல்கிறார்கள்.

பழைய புகைப்படங்கள் மட்டும்
நீங்கள் ஒருகாலத்தில் நண்பர்கள் என்று
மௌனமாக நினைவூட்டுகின்றன.

காதல் உடைந்தால்
ஒரு இதயம் வலிக்கும்.
நட்பு உடைந்தால்,
நம்முடைய ஒரு காலத்தையே
இழந்துவிட்டது போல வலிக்கும்

உடைந்த காதலின் வலியையும்,
உடைந்த நட்பின் வலியையும் பார்த்துவிட்டோம்…
உறவுகள் உடைந்த பின் வருந்துவதைவிட,
உடைவதற்கு முன்பே காப்பது சிறந்தது.

சின்னச் சின்ன தவறுகளை மன்னிப்போம்,
சொல்லில் வரும் காயங்களை குறைப்போம்,
புரியாத நேரங்களில் பேசிப் புரிந்துகொள்வோம்,
பிரிவை விட பாசத்தைத் தேர்ந்தெடுப்போம்.

நம்மை நேசிப்பவர்களை
அவர்கள் அருகில் இருக்கும்போதே மதிப்போம்.
நம்மால் முடிந்த அளவு அன்பைக் கொடுப்போம்,
சந்தோஷமாக வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்.

உறவுகள் கண்ணாடி போன்றவை.
உடைந்த பின் ஒட்டுவதைவிட,
உடையாமல் பார்த்துக்கொள்வதே அழகு!

அன்புடன்,
MDU-வின் வாழ்த்துக்கள் ❤️ எல்லாப் புகழும் இறைவன் ஒருவனுக்கே.
« Last Edit: September 15, 2026, 11:49:36 am by MDU »

September 15, 2026, 11:54:57 am
Reply #4

Wings

Re: கவிதையும் கானமும்-074
« Reply #4 on: September 15, 2026, 11:54:57 am »
என்னைத் தாங்கும் என்று நினைத்த கைகள்
அந்நியர்கள் கொடுக்கும் காயங்கள்
அவ்வளவு ஆழமாக இருப்பதில்லை…
நம்மை ஒருபோதும் காயப்படுத்த மாட்டார்கள் என்று
நாம் நம்பிய கைகளிலிருந்துதான்
சில காயங்கள் பிறக்கின்றன.
என் வாழ்க்கை
ஏற்கனவே சிதறிக் கிடந்த ஒரு காலத்தில்
நீ வந்தாய்.
சிரிப்பை மறந்திருந்தேன்.
என்னை நானே மறந்திருந்தேன்.
ஒவ்வொரு நாளையும் கடந்து செல்வதே
வாழ்க்கை என்று நினைத்திருந்தேன்.
அப்போது…
நீ வந்தாய்.
நீ வந்தது
நீண்ட இரவுக்குப் பிறகு
ஜன்னல் வழியே வந்த
முதல் வெளிச்சம் போல.
மீண்டும் சிரிக்க வைத்தாய்.
மீண்டும் நம்ப வைத்தாய்.
எனக்குள் தொலைந்து போயிருந்த
எதையோ மீண்டும்
கண்டெடுக்க வைத்தாய்.
அதனால்தான்
என் மனதின் கதவை
உனக்காகத் திறந்தேன்.
பல வருடங்களாக
யாரிடமும் காட்டாமல் வைத்திருந்த
என் மென்மையான பக்கங்களை
ஒவ்வொன்றாக
உன்னிடம் ஒப்படைத்தேன்.
நீ அவற்றைப்
பத்திரமாக வைத்திருப்பாய் என்று நம்பினேன்.
நீ கைவிட மாட்டாய் என்று நம்பினேன்.
ஆனால்…
என்னைத் தாங்கும் என்று நினைத்த
அதே கைகள்
ஒருநாள் என்னை
இப்படி சிதறடிக்கும் என்று
நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.
இப்போது என்னிடம் இருப்பவை
சில உடைந்த துண்டுகள் மட்டுமே.
ஒவ்வொரு துண்டிலும்
ஒரு நினைவு.
ஒரு சிரிப்பு.
ஒரு வாக்குறுதி.
ஒரு காலத்தில்
முழுமையாக இருந்த
என் உலகத்தின்
சிறு சுவடுகள்.
அவற்றை மீண்டும் சேர்க்க முயல்கிறேன்…
ஆனால்
முன்பிருந்த மென்மை இல்லை.
முன்பிருந்த நம்பிக்கை இல்லை.
ஒட்டிய இடங்களிலெல்லாம்
காயங்களின் தடம் மட்டுமே.
அதுதான் வலிக்கிறது—
உன்னை இழந்தது மட்டும் அல்ல…
உன்னை நம்பியிருந்த
அந்த என்னையே
இழந்துவிட்டேன்.
இருளில் இருந்த என்னை
வெளிச்சத்தை நேசிக்கக் கற்றுக் கொடுத்தாய்.
ஆனால் ஒருநாள்
அந்த வெளிச்சமே மறைந்து,
மீண்டும் இருளை
என் கண்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திவிட்டாய்.
இப்போது
யாராவது கை நீட்டினால் கூட
அந்தக் கையைப்
பிடித்துக்கொள்ள வேண்டுமா,
விலகி நிற்க வேண்டுமா என்று
என் மனம் தயங்குகிறது.
ஒருவேளை…
காலம் இதையும் ஆற்றிவிடும்.
ஒருநாள்
இந்தச் சிதறிய துண்டுகள்
மீண்டும் ஏதோ ஒரு வடிவம் பெறலாம்.
அது
முன்பிருந்தது போல இருக்காது.
ஆனால் பரவாயில்லை.
ஏனென்றால்
உடைந்த எல்லாமே
மீண்டும் பழையபடி
சேர வேண்டும் என்பதில்லை.
சில உடைவுகள்
நம்மை முடித்துவிடுவதற்காக அல்ல…
நாம் யாரென்று
மீண்டும் நமக்கே
நினைவூட்டுவதற்காக.
ஒருகாலத்தில்
பிறரின் கைகளில்
என் பாதுகாப்பைத் தேடிய நான்,
இப்போது
என் சொந்தக் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு
எழுந்து நிற்கக் கற்றுக்கொள்கிறேன்.
உடைந்திருக்கலாம்…
சிதறியிருக்கலாம்…
ஆனால் முடிந்துவிடவில்லை.
என் உள்ளத்தில்
இன்னும் ஒரு சிறிய வெளிச்சம் இருக்கிறது.
அதை இனி
யாரிடமும் ஒப்படைக்க மாட்டேன்.
அதை நானே காப்பாற்றுவேன்.
ஏனென்றால்…
சில துண்டுகள்
மீண்டும் பழைய வடிவம் பெறாமல் போகலாம்.
ஆனால் ஒருநாள்,
அதே உடைந்த துண்டுகள்
இன்னும் அழகான
ஒரு புதிய வடிவமாக மாறலாம்.
அப்போது புரியும்—
என்னை உடைத்தது
என் முடிவு அல்ல…
என்னை நானே
மீண்டும் உருவாக்கிய
ஆரம்பம்.

September 15, 2026, 03:31:17 pm
Reply #5

Misty Sky

Re: கவிதையும் கானமும்-074
« Reply #5 on: September 15, 2026, 03:31:17 pm »
"உடைந்த இதயம்"
"காதலின் வடுக்கள்"


"​கண்ணாடி போல மின்னிய இதயம்,
கைய நழுவி விழுந்ததடி"
"ஒன்றாய் இருந்த நினைவுகளெல்லாம், இன்று சிதறிச் சில்லுகளாய் ஆனதடி"
"உடைந்த இதயத்தின் ஒவ்வொரு துண்டும், உன் பெயர் சொல்லியே அலறுதடி"
"உடைந்த சில்லின் விளிம்பினிலே,
என் ஆயுள் ரேகை முடியுதடி"
"சுவாசக் காற்றும் சுமையாய் மாறி,
நெஞ்சின் கூட்டை நெருக்குதடி"
"பேசித் தீர்த்த வார்த்தைகளெல்லாம்,
முட்களாய் மாறி குத்துதடி"
​"ஒட்ட வைக்க முயன்றாலும்,
விரிசல்கள் என்றும் மறையாது"
"உடைந்த என் மனதின் வலிகளையெல்லாம்,
சொல்ல வார்த்தைகள் போதாது"
"சிதறிய சில்லின் கூர்முனைகள்,
தினமும் மனதை தைக்கிறதே"
"சேர்த்து வைத்த ஆசையெல்லாம்,
காற்றில் தூசியாய் பறக்கிறதே"

"நம் காதலில் திடீரென பிரிவின் நிழல் மெல்ல மெல்லச் சூழ்ந்ததே"
"ஊடலின்றித் தொடர்ந்த பாதையில்
நம் காதலும் இருண்டதே"
"மௌனமே பதிலாய் மாறியபோது,
என் மனதின் ஆழம் வரை வலித்ததே"
"பிரிவெனும் பெரும் துயரில் என் இதயமோ வலியால் துடித்ததே"
"விதியின் விளையாட்டு, நாமும் பிரிய நேர்ந்ததே"
"பிரிவின் வலி, இதயத்தை பிளக்கும் கூர்மையான வாளாய் மாறியதே"

"மௌனமாய் சிந்தும் என் கண்ணீர்த்துளிகள், சிதைந்த சில்லில் பிரதிபலிக்கும்"
"சொல்ல நினைக்கிற சொற்களெல்லாம், தொண்டை குழியில் தேங்கி நிற்கும்"
"நிறமிழந்த என் உலகில் உன் நினைவுகள் மட்டுமே செந்நிற ரோஜாவாய்"
"கறுப்பு வெள்ளை உலகினிலே, செவ்வண்ண காதல் ரோஜா சிவந்திருக்கக் கண்டேன்"
"காதலால் இணைந்த நம் கைகள் பிரிந்து செல்ல, உதிர்கின்ற இதழாய் நானும் உடைந்து நின்றேன்"
"வார்த்தைகள் மறைந்து போன பின்பும், வலியின் மெளனம் தொடர்கிறதே"
"மனதின் ஆழத்தில் புதைந்த நினைவுகள், கருகிய கனலாய் சுடுகிறதே"
"நம் கையில் பிடிந்திருப்பது மலரல்ல,
மரித்துப்போன நம் காதலின் சாட்சி"

"காதலெனும் தோட்டத்தில் சிறகடித்துப் பறந்தோம், பிரிவெனும் புயலை எதிர்பார்க்கவில்லையே"
"விதி செய்த சதியால் விலகிச் சென்றாய் நீ"
"வானம் பிளந்து வீழ்ந்ததாய் உணர்ந்தேன் நான்"
"என் காதல் மாளிகை நொறுங்கிப் போனதே"
"என் கண்ணீர்த் துளிகள் நதியாய் பெருகி ஓடியதே"
"நம் காதலின் நினைவுகள் அனலாய் என்னைச் சுட்டதே"
"உன் பிரிவின் வலியால் ஒவ்வொரு நொடியும் ஓர் யுகமாய் மாறியதே"

"நினைவுகளின் அலைகள் ஓயாமல் என்னைத் தாக்க, நிம்மதி தேடியே நித்தம் வாடுகிறேன்"
"என் ஆசைகள் அனைத்தும் கருகிய கனவாய் நானும் வாழ்கிறேன்"
"நம் காதல் பிரிவின் வலி தாங்காமல் அணுஅணுவாய் சாகிறேன்"
"என் கண்ணீர்த் துளிகள் காய்ந்த பின்னும், மனதில் காயம் மட்டும் ஆறவில்லையே"
"வெறுமை சூழ்ந்த என் வாழ்க்கைப் பயணம், இன்னும் விடியலைத் தேடி நகரவில்லையே"

"ஒரு துளி அன்பிற்காக ஏங்கிய என் இதயம், கண்ணீர்க் கடலில் மூழ்கியதே"
"இனிவரும் பாதைகள் தனிமையே என்றாலும், கடந்து போகும் காலம் மருந்தாகுமோ?"
"ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் காதலின் சிகரம் நாம் தொட்ட தருணம், அழியாத நினைவாய் என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும்"
"இந்த கவிதை உனக்காய், நம் காதலின் அழியாச் சின்னமாய்"
"நம் பிரிவு ஒரு முடிவல்ல, மீண்டும் சந்திக்கும் நம்பிக்கையின் தொடக்கமானது"
"நம் பாதைகள் வேறானாலும், இதயங்களின் பிணைப்பு புனிதமானது" 💜💜

சந்தோஷமிக்க என் கண்ணீர் துளிகளுடன் முடிக்கின்றேன்!!!
இப்படிக்கு,
உங்கள் MISTY SKY 💜💜
« Last Edit: September 15, 2026, 03:32:50 pm by Misty Sky »

September 15, 2026, 05:15:19 pm
Reply #6

Eagle 13

Re: கவிதையும் கானமும்-074
« Reply #6 on: September 15, 2026, 05:15:19 pm »
என் இதயம் ஒரு கண்ணாடி!
அது உடைந்ததே உன் முன்னாடி!
என் வாழ்வில் நீ ஒளியாய் தெரிந்தாய்!
நானோ!
அதனால், உன்னை செதுக்கும் ஒளியாய்
திரிந்தேன்!
உன்னை பார்க்கும் போதெல்லாம்
முக்காலமும் மறந்தேன்!
நான் புதிதாய் பிறந்தேன்!
புரியாத புதிர்,
உன் விழிகள்,
அதை அறிய முயன்றதால்,
என் மீது விழுந்தது
பல பழிகள்!
உன்னை விட அழகாய் யாரையும்
எனக்கு தெரியவில்லை,
உன் அருகில் நெருங்கும் போதெல்லாம்
தலைகால் புரியவில்லை!
உன்னை பற்றிய என்எண்ணங்களால்
உனக்கு தலைகணம் குறையவில்லை!
உன்னை விட என்னிடம் நிறைகளும்
தெரியவில்லை!
நம்மை பற்றிய எண்ணங்களை நம் வயதும்
அறியாது!
நான்!
பிறந்தேன் தனியாக!
உன்னை நினைத்தேன் வாழ்க்கை
 துணையாக!
ஆனால்,
என் வாழ்வில் வந்தாய் வினையாக!
உன்னை பற்றிய எண்ணங்களால்
தவிக்கிறேன், வெயிலில் உருகும்
பனியாக!
மறவாது உன்னை என் நெஞ்சம்!
உன் மனதினில் ஏனடி இவ்வளவு கஞ்சம்!
இனி நான் எங்கு சென்று அடைவேன் தஞ்சம்!.
உன்னைப் பற்றி சொல்ல என்னிடம் இல்லை
பஞ்சம்!
ஆதனால்,
நீயும் என் வாழ்வை நினைத்து பார்
 கொஞ்சம்!

நீ இல்லையென்றால் கல்லறையில்
அடைவேன் மஞ்சம்!
என்னை என்னாலே புரிந்து கொள்ள
முடியாது!
அதனால்,
நீ சொல்லாமல் என் குறைகளும் எனக்கு
தெரியாது.
உன் மௌனம் கலைந்ததால் கண்ணாடி
போல் உடைந்தது என் மனது!
உன் முகத்தினில் விழிக்க முடியாமல்

தவிக்குது தினம் தினம் அழுது !

« Last Edit: September 15, 2026, 05:17:48 pm by Eagle 13 »

September 15, 2026, 09:50:30 pm
Reply #7

Joy

Re: கவிதையும் கானமும்-074
« Reply #7 on: September 15, 2026, 09:50:30 pm »
கண்ணாடி இதயம்..

இதயம் என்பது வெறும் துடிப்பை மட்டும் கொண்டதல்ல; நாம் நேசிக்கும் மனிதர்களுக்கான ஓர் இல்லமும் கூட. அந்த இதயத்திற்குள் தாயின் அன்பும், தந்தையின் அக்கறையும், நண்பர்களின் பாசமும் நிறைந்திருக்கின்றன.

ஒரு தாய் கேட்கும் “சாப்பிட்டாயா?” என்ற கேள்வி வெறும் கேள்வியல்ல. நாம் பசியுடன் இருக்கக் கூடாது என்ற அவளது இதயத்தின் குரல் அது. தந்தை கேட்கும் “நலமாக இருக்கிறாயா?” என்ற சில வார்த்தைகளுக்குள், அவர் வெளிப்படுத்தத் தயங்கும் அளவற்ற அன்பு மறைந்திருக்கிறது.

உடன்பிறந்தவர்களுடன் ஏற்படும் சிறு சண்டைகள், சிறிது நேரத்தில் மறைந்துவிடும் கோபங்கள்… மீண்டும் ஒன்றாக அமர்ந்து சிரிக்கும்போது, அந்த வீடு முழுவதும் மகிழ்ச்சியால் நிறைகிறது.

ஒரு குழந்தையின் பிஞ்சு விரல்கள் நம் கைகளைப் பற்றிக்கொள்ளும் அந்த நொடியில், நாள் முழுவதும் நாம் சுமந்த களைப்பெல்லாம் கரைந்துபோகிறது.

ஒரு நண்பர் கேட்கும் “என்ன ஆச்சு?” என்ற வார்த்தை, நம் இதயத்தின் கதவைத் திறக்கக்கூடும். “சொல்லு… நான் கேட்கிறேன்” என்ற அன்பான வார்த்தைகள், நெஞ்சுக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீரை வெளியே வரச் செய்யலாம்.

நாம் ஒருபோதும் நேரில் சந்தித்திராத நண்பர்களும் இருக்கிறார்கள். திரையின் மறுபுறம் மலர்ந்த பாசப் பந்தங்களும் இருக்கின்றன. “இன்று உன்னைப் பார்க்கவே இல்லையே…” என்ற ஒரு செய்திக்குப் பின்னாலும், நம்மைத் தேடும் ஓர் இதயம் இருக்கிறது.

“சாப்பிட்டாயா?”
“நலமாக இருக்கிறாயா?”
“வேலை முடித்துவிட்டாயா?”
“சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்தாயா?”

சாதாரணமாகத் தோன்றும் இந்தக் கேள்விகள், தனிமையில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதலைத் தருகின்றன. தொலைதூரத்தில் வாழ்பவர்களுக்கு, அவை சொந்த வீட்டிலிருந்து வரும் அன்புக் கடிதங்களைப் போன்றவை.

ஆனால், கண்ணாடியைப் போன்ற இதயம் ஒரு கடுமையான வார்த்தையால் கூட உடைந்துவிடலாம். வெளியில் புன்னகை மலர்ந்திருந்தாலும், உள்ளுக்குள் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருக்கலாம்.

“நான் சும்மாதான் சொன்னேன்… விளையாட்டுக்காகத்தான் பேசினேன்” என்று நாம் எளிதாக மறந்துவிடலாம். ஆனால், அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஒருவர், அன்று இரவு முழுவதும் உறக்கமின்றித் தவித்திருக்கலாம்.

எனவே, பேசுவதற்கு முன் சற்று சிந்தியுங்கள். ஒருவரின் மௌனத்திற்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று கேளுங்கள். எல்லோரையும் சிரிக்க வைக்கும் ஒருவருக்கும், ஒருநாள் ஆறுதல் தேவைப்படலாம்.
சிறிது நேரம் உங்கள் தாயின் அருகில் அமருங்கள். உங்கள் தந்தையின் கதைகளைப் பொறுமையாகக் கேளுங்கள். உங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் நண்பர்களுக்கும் உங்கள் நேரத்தில் ஓர் இடம் கொடுங்கள்.

உடைந்த இதயத்திடம் வெறுமனே “மறந்துவிடு” என்று சொல்லாதீர்கள். அதற்குப் பதிலாக, “நான் இருக்கிறேன்… நீ என்னிடம் பேசலாம்” என்று சொல்லுங்கள். அன்புடன் அருகில் இருங்கள்.

ஒருநாள், பழைய உரையாடல்களைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நம் கண்கள் கண்ணீரால் நிறையலாம். “சாப்பிட்டாயா?” என்று கேட்ட அந்தக் குரலை மீண்டும் கேட்க நம் இதயம் ஏங்கலாம்.

அந்த நாளுக்காகக் காத்திருக்காதீர்கள். இன்றே அவர்களை அழைத்துப் பேசுங்கள். உங்கள் இதயத்தில் இருக்கும் அன்பை, இன்றே அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்.

இதயத்தில் ஏற்பட்ட விரிசல்கள் ஒருபோதும் முழுமையாக மறையாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றை நாம் தனியாகச் சுமக்க வேண்டியதில்லை.

குடும்பமும் நண்பர்களும் நம் கைகளைப் பற்றிக்கொள்ளும்போது, உடைந்த இதயம்கூட மீண்டும் அமைதியாகத் துடிக்கத் தொடங்கும். The gtc poetry program was lovely  A Special thanks to  RJ Rijia for her wonderful presentation style Which made the program even more special looking forward to move lovely programs tq gtc