காதல் இரவின் கடிதங்கள் - நினைவுகளும் ஏக்கமும்
பிரிவின் சுவரைத் தாண்டி,
பிரிந்த நெஞ்சங்கள் பேசும் நேரம் இது…
மௌனமான இரவின் மெல்லிசை,
நம் உரையாடலின் பின்னணி ஆகிறது.
விசிறும் திரை, இரு அறைகள்,
ஆனால் ஒரே கனவின் பாதை.
உன் திரையில் என் பெயர் ஒளிரும் போதே,
என் இதயத்தில் உன் சிரிப்பு பூக்கும்.
கடிதம் எழுதும் பழக்கம்,
என் காதலின் உயிர் மூச்சு.
ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உன் கைகளில் விழும் போது,
என் இதயம் உன் அருகில் துடிக்கிறது.
வாரத்திற்கு ஒருமுறை வரும் அழைப்பு,
சில நிமிடங்கள் மட்டுமே நீளும்.
ஆனால் அந்த சில நிமிடங்கள்,
என் வாழ்நாளின் முழு மகிழ்ச்சி.
“எப்படி இருக்க?” என்ற உன் குரல்,
என் ஏக்கத்தின் இருளை உடைக்கும் ஒளி.
அழைப்பின் முடிவில் வரும் மௌனம்,
என் இதயத்தில் ஆயிரம் நினைவுகளை விதைக்கிறது.
குறுஞ்செய்தியில் வந்த உன் சொல்,
மின்னஞ்சலில் மலர்ந்த நீண்ட வரிகள்,
உரையாடல் சாளரத்தில் மலர்ந்த சிரிப்பு
என் இரவின் கனவுகளாய் மாறின.
அந்த கடைசி குறுஞ்செய்தி,
அந்த கடைசி மின்னஞ்சல்,
அந்த கடைசி அழைப்பு,
அந்த கடைசி கடிதம்
இப்போது நினைவுகளின் பொக்கிஷம்.
இன்னும் காத்திருக்கிறேன்…
ஒரு புதிய கடிதம்,
ஒரு மின்னஞ்சல்,
ஒரு குறுஞ்செய்தி,
ஒரு அழைப்பு
உன் குரல், உன் வார்த்தை,
என் இரவின் ஏக்கத்தை உடைக்கும் ஒளியாக.
கடந்த காதல், கடந்த இரவுகள்,
நினைவுகளின் நிழல்களில் நடக்கும் பயணம்.
“நீங்காத” என்று சொன்ன வார்த்தைகள்,
இப்போது “நினைவாக” மாறியிருக்கின்றன.
மாறிய வழிகள்…
மாறாத உணர்வுகள்…
இப்போ, அந்த சுவரின் இரு பக்கங்களிலும்,
ஒரே காதல்… ஒரே ஏக்கம்… ஒரே நெஞ்சம்.
