அத்தியாயம் 1
"சில மனிதர்கள் நம் வாழ்க்கைக்குள் வருவது தற்செயலாக இருக்கும்... ஆனால் அவர்கள் விட்டுச் செல்லும் நினைவுகள் ஆயுள் முழுவதும் நம்மோடு பயணிக்கும்."
இரவு மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.
நகரத்தின் பரபரப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், சிலரின் உலகம் அப்போதுதான் விழித்தெழும். அப்படிப்பட்டவர்களில் ஒருவன் MDU.
அன்றைய நாள் முழுவதும் வேலை செய்த சோர்வுடன் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். குளித்து முடித்து, ஒரு கோப்பை தேநீரை அருந்திவிட்டு, வழக்கம்போல் தனது மொபைலை எடுத்தான்.
திரையில் நேரம் 10:45 PM.
அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த நேரம்.
ஏனென்றால், அந்த நேரத்தில்தான் Global Tamil Chat உயிர் பெற்று சிரிக்கத் தொடங்கும்.
ஒருபுறம் யாரோ இனிமையான பாடல் வரிகளைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
மற்றொருவர் பழைய திரைப்பட வசனங்களை எழுதி அனைவரையும் சிரிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
சிலர் வேடிக்கையாக வாதிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தச் சண்டையும் சில நிமிடங்களில் சிரிப்பாகவே மாறிவிடும்.
அந்த குடும்பம் போன்ற அரட்டைக் குழுவில் MDU அமைதியாக அனைவரையும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அப்போது...
அவன் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு புதிய பெயர் திரையில் தோன்றியது.
MB
புதிய உறுப்பினர்.
அவளை யாருக்கும் தெரியாது.
அவளும் யாரையும் அறிந்திருக்கவில்லை.
ஆனால் அவள் தட்டச்சு செய்த முதல் வரி மிகவும் எளிமையானது.
"Hi Friends..."
சாதாரணமான ஒரு வாழ்த்து.
ஆனால் சில நேரங்களில் வாழ்க்கையை மாற்றுவது பெரிய சம்பவங்கள் அல்ல...
இப்படிப்பட்ட சிறிய தருணங்கள்தான்.
அந்த ஒரு "Hi" ஏனோ MDU-வின் கவனத்தை ஈர்த்தது.
அவன் மெதுவாக,
"Welcome..."
என்று பதிலளித்துவிட்டு மீண்டும் அமைதியாகிவிட்டான்.
அந்த இரவில் MB அனைவருடனும் மிகவும் இயல்பாகப் பேசினாள்.
அவளுடைய பேச்சில் எந்தச் செயற்கைத்தனமும் இல்லை.
யாரையும் புண்படுத்தாமல் பேசும் குணம்...
சின்னச் சின்ன நகைச்சுவைகள்...
ஒவ்வொருவரையும் மதிக்கும் விதம்...
யாராவது புதியவராக இருந்தால் அவர்களையும் உரையாடலுக்குள் இழுத்து வரும் அன்பு...
இவை அனைத்தும் MDU-வின் மனதில் அவளைப் பற்றிய ஒரு நல்ல எண்ணத்தை உருவாக்கின.
நாட்கள் நகர்ந்தன.
இரவு பத்து நாற்பத்தைந்து மணி ஆனாலே...
இருவரும் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் ஆன்லைனில் தோன்ற ஆரம்பித்தார்கள்.
முதலில் சில வார்த்தைகள்.
பிறகு சில நிமிடங்கள்.
அதன்பிறகு...
மணிக்கணக்கான உரையாடல்கள்.
"சாப்பிட்டீங்களா?"
"வேலை எப்படி போச்சு?"
"இன்று ரொம்ப அமைதியா இருக்கீங்களே... என்னாச்சு?"
ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகத் தோன்றிய இந்தக் கேள்விகள்...
சில நாட்களிலேயே ஒருவரை ஒருவர் எதிர்பார்க்கும் பழக்கமாக மாறின.
ஒருநாள்...
வழக்கம்போல் MDU ஆன்லைனில் வரவில்லை.
அன்று இரவு MB பலமுறை உறுப்பினர் பட்டியலைப் பார்த்தாள்.
மீண்டும் பார்த்தாள்.
இன்னும் ஒருமுறை பார்த்தாள்.
பிறகு மெதுவாகக் கேட்டாள்.
"இன்று MDU வரலையா?"
அவள் கேட்ட விதத்தைப் பார்த்த நண்பர்கள் உடனே கிண்டல் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள்.
"ஏன்...? அவரைத் தேடுறீங்களா?"
MB சிரித்தாள்.
"அப்படி இல்ல... தினமும் பேசுவாரே... அதான் கேட்டேன்..."
என்று இயல்பாகச் சொன்னாள்.
ஆனால்...
அந்த ஒரு வரி MDU-வுக்கு மறுநாள் தெரிய வந்தபோது...
அவனது மனதில் விளக்கமளிக்க முடியாத ஒரு மகிழ்ச்சி தோன்றியது.
"யாரோ ஒருவர்... என்னை எதிர்பார்த்திருக்கிறார்..."
அந்த உணர்வு...
அவனுக்கு புதிது.
அதன் பிறகு...
ஒவ்வொரு இரவும் அவர்களுடைய உரையாடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆழமடைந்தது.
விருப்பமான பாடல்கள்...
சிறுவயது குறும்புகள்...
குடும்ப நினைவுகள்...
வேலையின் சிரமங்கள்...
வாழ்க்கைக் கனவுகள்...
சில நேரங்களில் சொல்ல முடியாத வலிகள்கூட...
ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.
இன்னும் யாரும்...
"நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்..."
என்று சொல்லவில்லை.
ஆனால்...
அந்த வார்த்தைகள் தேவையில்லாத அளவுக்கு...
அவர்களின் இதயங்கள் பேசத் தொடங்கியிருந்தன.
அன்று இரவு விடைபெறும் முன் MB ஒரு சிறிய செய்தி அனுப்பினாள்.
"Good Night MDU... நாளையும் இதே நேரத்தில் வரணும்... இல்லன்னா Chat ரொம்ப அமைதியா இருக்கும்..."
அந்தச் செய்தியை மீண்டும்...
மீண்டும்...
மீண்டும் வாசித்தான் MDU.
அவனது உதடுகளில் தானாக ஒரு சிரிப்பு மலர்ந்தது.
அந்தச் சிரிப்பின் அர்த்தம் அவனுக்கே இன்னும் புரியவில்லை.
ஆனால்...
அது காதலின் முதல் அத்தியாயம் எழுதத் தொடங்கிய தருணம்.
அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாமல்...
அவர்களின் வாழ்க்கை...
ஒரே பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.
தொடரும்...
