Mouna Mozhi Kavithaigal மெளன மொழி கவிதைகள்

[Wings]

ஒருநாள்… ஒருநாள் என் மென்மையான மனம் மென்மையாக இருப்பதையே மறந்துவிடும்… கோபத்தினால் அல்ல, யார்மீதும் வெறுப்பினால் அல்ல— எல்லோருக்காகவும் எல்லாமாக இருந்ததில் சோர்ந்து போனதால்தான்… எளிதில் உருகிய இந்தச் சிறு இதயத்தை மெல்ல மடித்து, எனக்குள்ளேயே ஒளித்து வைத்துக் கொள்வேன். இனி நள்ளிரவின் அமைதி என்னை அழ வைக்காது, வராத செய்திக்காக விழிகள் காத்திருக்காது, வந்தவர்கள் போனாலும் போனவர்கள் திரும்பாவிட்டாலும் என் மனம் அசையாது… “நீ ரொம்ப மாறிட்டியே…” என்று உலகம் கேட்கும். நான் சிரித்துவிட்டு கடந்து செல்வேன்… எப்படி சொல்வது அவர்களிடம்— நான் ஒரே நாளில் மாறவில்லை என்று? ஒவ்வொரு பொய்யான வாக்குறுதியிலும், ஒவ்வொரு புறக்கணிப்பிலும், ஒவ்வொரு சொல்லப்படாத வலியிலும், நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னை இழந்தேன்… என்னை விட மற்றவர்களை அதிகம் நேசித்த அந்தப் பெண் ஒருநாள் களைத்துப் போனாள். காத்திருந்தாள்… கதவுகளை நோக்கி அல்ல, ஒருவரின் வருகையை நோக்கி. பின்னர் புரிந்துகொண்டாள்— அன்பு என்பது யாரோ ஒருவரின் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருப்பதல்ல… சில நேரங்களில் விலகிச் செல்வதும் அன்புதான்— மற்றவர்களிடம் அல்ல, நம்மிடமே நாம் காட்டும் அன்பு. அதனால் “நீ பழையவள் இல்லை” என்று யாராவது சொன்னால், விளக்கம் சொல்ல மாட்டேன்… அமைதியாகச் சிரித்து விலகிச் செல்வேன். நான் கல்லாகிவிடவில்லை… குளிர்ந்துவிடவும் இல்லை… இன்னும் அதே சிறு மனம்தான் என்னிடம். ஆனால் இப்போது அதை யாரிடமும் மீண்டும் மீண்டும் உடைத்துக் கொடுக்க நான் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. நான் மாறவில்லை… என்னை இழந்தபின், என்னை மீண்டும் என்னிடமே சேர்த்துக்கொண்டேன்.

[/font][/color][/size][/font]

[Wings]

🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟🐟