“குட்டியின் குடை : சிரிப்பும் கண்ணீரும்”
மழைத் துளிகள் விழும் ஒவ்வொரு முறையும்,
அவனின் மனதில் ஓர் இசை ஒலித்தது.
அம்மாவின் குரல், அப்பாவின் சிரிப்பு,
இன்று நினைவுகளின் நிழலாக மட்டுமே இருந்தது.
குட்டி கைகளில் குடை பிடித்தான்,
ஆனால் அந்த குடை அவனுக்கு நிழல் கொடுத்தது மட்டும்,
அன்பின் அரவணைப்பு தரவில்லை.
குடையின் கீழ் அவன் தனிமையில் நின்றான்,
மழைத் துளிகள் வெளியில் விழுந்தாலும்,
உள்ளத்தில் கண்ணீர் துளிகள் பெருகின.
குடை அவனை காத்தது மழையிலிருந்து,
ஆனால் பெற்றோரின் பாசமின்றி,
அவனின் உள்ளம் வெறுமையால் மூழ்கியது.
மழை நாளில் நண்பர்கள் சிரித்துக் கொண்டாட,
அவன் மட்டும் குடையின் கீழ் அமைதியில் நின்றான்.
விளையாட்டுப் பொம்மைகள் சிதறின,
ஆனால் அவனின் சிரிப்பு தொலைந்தது.
மழைத் துளிகள் அவனின் தோளில் விழுந்தாலும்,
அம்மாவின் கைகள் பிடித்த உணர்வு இல்லை.
அப்பாவின் தோளில் கிடந்த அமைதி,
இன்று வெறும் நினைவுகளாக மட்டுமே இருந்தது.
மழை நின்ற பின் வானவில்,
அவனின் நினைவுகளை வண்ணமிட்டது.
அன்பின் சுவாசம் தொலைந்தாலும்,
நினைவுகள் அவனின் உயிராய் வாழ்ந்தது.
ஒவ்வொரு மழைத் துளியும்,
அவனின் கண்ணீரை பிரதிபலித்தது.
ஒவ்வொரு வானவிலும், அவனின் கனவுகளை மீண்டும் எழுப்பியது.
குடையின் கீழ் தனிமையில் நின்ற குட்டி,
அன்பின் தடம் அழியாது, நினைவுகள் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.
மழைத் துளிகள் போல வாழ்வின் பாதையில்,
அன்பின் தடம் என்றும் அழியாது.
குட்டியின் மனதில் தொலைந்த பெற்றோர்,
நினைவுகளாய் என்றும் நிலைத்தனர்.
By
Shahidm
