1
கவிதையும் கானமும் / Re: கவிதையும் கானமும்-071
« on: July 14, 2026, 02:19:46 pm »
பாட்டி ❤️ என் முதல் வீடு 🫶🏻
சொர்க்கம் என்பது ஒரு இடம் இல்லை... நம்மைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு மனிதரின் தோள்தான்.
இந்த உலகத்தில் பல உறவுகள் வந்து போகும்... சிலர் நம்முடன் சில நாட்கள் பயணிப்பார்கள்... சிலர் சில நினைவுகளை மட்டும் விட்டுவிட்டு பிரிந்து போவார்கள்...
ஆனால்... ஒரு உறவு மட்டும்... காலம் கடந்தாலும் மாறாது... அது பாட்டியின் அன்பு.
நான் பிறந்த நாள் முதல்... என் பெயரை விட, என் சிரிப்பை அதிகமாக நேசித்தவள் நீ...
அம்மா கோபப்பட்ட நேரத்தில்... என் பக்கம் நின்று, "சின்ன குழந்தை தானே..." என்று என்னைக் காப்பாற்றியது நீ...
அப்பா கண்டித்த நேரத்தில்... என் கண்ணீரைத் துடைத்து, "ஒரு நாள் நீ பெரிய ஆள் ஆவாய்..." என்று நம்பிக்கை கொடுத்தவளும் நீ...
உன் கை பிடித்து நடந்த அந்த சிறு வயது... இன்றும் என் நெஞ்சில் அழியாத ஓவியம்...
உன் மடியில் படுத்து தூங்கிய இரவுகள்... இன்றும் எனக்கு சொர்க்கத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன...
நீ சொன்ன கதை... நீ பாடிய தாலாட்டு... நீ கையால் ஊட்டி வைத்த சோறு... இவை எல்லாம் சாதாரண நினைவுகள் அல்ல... என் வாழ்க்கையின் அழகான பக்கங்கள்...
இன்று நான் வளர்ந்துவிட்டேன்... உன் முடி வெள்ளையாகிவிட்டது... உன் கைகள் நடுங்குகின்றன... உன் நடை மெதுவாகிவிட்டது...
ஆனால்... உன் அன்பு மட்டும்... முதல் நாள் இருந்ததை விட இன்னும் அதிகமாகவே இருக்கிறது...
சிறு வயதில்... நான் பயந்தால், நீ என்னை அணைத்து ஆறுதல் சொன்னாய்...
இன்று... நீ சோர்ந்தால்... உன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து, உன் கையைப் பிடிப்பது... என் கடமை...
காலம் நம் இருவரையும் மாற்றியிருக்கலாம்... ஆனால்... நம் உறவை மாற்ற முடியவில்லை...
இந்தப் படத்தில் நான் பார்ப்பது... ஒரு பாட்டியும் ஒரு பேத்தியும் மட்டும் அல்ல...
ஒரு வாழ்க்கையின் முழு பயணம்...
ஒரு கை... பிறந்த குழந்தையைத் தூக்கி வளர்த்தது...
அதே கையை... இன்று வளர்ந்த பேத்தி பிடித்து, "நீ தனியாக இல்லை..." என்று சொல்கிறது...
சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டிய அவசியம் இல்லை...
சில உறவுகள்... மௌனத்திலேயே ஆயிரம் கதைகள் சொல்லிவிடும்...
இந்த அணைப்பு... "உனக்கு நான் இருக்கிறேன்..." என்ற உறுதி...
இந்த சாய்ந்த தோள்... "உன் கஷ்டம் என் கஷ்டம்..." என்ற பாசம்...
இந்த அமைதி... "இதுதான் வீடு..." என்ற உணர்வு...
நாளை... காலம் யாரையும் காத்திருக்காது...
ஒரு நாள்... இந்த பெஞ்ச் காலியாக இருக்கலாம்...
ஆனால்... அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்த நினைவுகள்... அந்த சிரிப்புகள்... அந்த கதைகள்... அந்த கை பிடித்த சூடு...
என்றும்... இதயத்தில் வாழும்...
ஏனென்றால்...
பாட்டி என்பது ஒரு உறவு அல்ல...
அவள் ஒரு தாயின் மறு உருவம்...
அவள் ஒரு குடும்பத்தின் வேர்...
அவள் ஒரு வீட்டின் தெய்வம்...
அவள் இருக்கும் வரை நாம் குழந்தைகள்...
அவள் நினைவுகள் இருக்கும் வரை... அவள் நம்முடன்தான்...
"சில அன்புகளுக்கு முடிவு இல்லை...
பாட்டியின் அன்பு... அதில் முதல் இடம்." ❤️
சொர்க்கம் என்பது ஒரு இடம் இல்லை... நம்மைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு மனிதரின் தோள்தான்.
இந்த உலகத்தில் பல உறவுகள் வந்து போகும்... சிலர் நம்முடன் சில நாட்கள் பயணிப்பார்கள்... சிலர் சில நினைவுகளை மட்டும் விட்டுவிட்டு பிரிந்து போவார்கள்...
ஆனால்... ஒரு உறவு மட்டும்... காலம் கடந்தாலும் மாறாது... அது பாட்டியின் அன்பு.
நான் பிறந்த நாள் முதல்... என் பெயரை விட, என் சிரிப்பை அதிகமாக நேசித்தவள் நீ...
அம்மா கோபப்பட்ட நேரத்தில்... என் பக்கம் நின்று, "சின்ன குழந்தை தானே..." என்று என்னைக் காப்பாற்றியது நீ...
அப்பா கண்டித்த நேரத்தில்... என் கண்ணீரைத் துடைத்து, "ஒரு நாள் நீ பெரிய ஆள் ஆவாய்..." என்று நம்பிக்கை கொடுத்தவளும் நீ...
உன் கை பிடித்து நடந்த அந்த சிறு வயது... இன்றும் என் நெஞ்சில் அழியாத ஓவியம்...
உன் மடியில் படுத்து தூங்கிய இரவுகள்... இன்றும் எனக்கு சொர்க்கத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன...
நீ சொன்ன கதை... நீ பாடிய தாலாட்டு... நீ கையால் ஊட்டி வைத்த சோறு... இவை எல்லாம் சாதாரண நினைவுகள் அல்ல... என் வாழ்க்கையின் அழகான பக்கங்கள்...
இன்று நான் வளர்ந்துவிட்டேன்... உன் முடி வெள்ளையாகிவிட்டது... உன் கைகள் நடுங்குகின்றன... உன் நடை மெதுவாகிவிட்டது...
ஆனால்... உன் அன்பு மட்டும்... முதல் நாள் இருந்ததை விட இன்னும் அதிகமாகவே இருக்கிறது...
சிறு வயதில்... நான் பயந்தால், நீ என்னை அணைத்து ஆறுதல் சொன்னாய்...
இன்று... நீ சோர்ந்தால்... உன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து, உன் கையைப் பிடிப்பது... என் கடமை...
காலம் நம் இருவரையும் மாற்றியிருக்கலாம்... ஆனால்... நம் உறவை மாற்ற முடியவில்லை...
இந்தப் படத்தில் நான் பார்ப்பது... ஒரு பாட்டியும் ஒரு பேத்தியும் மட்டும் அல்ல...
ஒரு வாழ்க்கையின் முழு பயணம்...
ஒரு கை... பிறந்த குழந்தையைத் தூக்கி வளர்த்தது...
அதே கையை... இன்று வளர்ந்த பேத்தி பிடித்து, "நீ தனியாக இல்லை..." என்று சொல்கிறது...
சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டிய அவசியம் இல்லை...
சில உறவுகள்... மௌனத்திலேயே ஆயிரம் கதைகள் சொல்லிவிடும்...
இந்த அணைப்பு... "உனக்கு நான் இருக்கிறேன்..." என்ற உறுதி...
இந்த சாய்ந்த தோள்... "உன் கஷ்டம் என் கஷ்டம்..." என்ற பாசம்...
இந்த அமைதி... "இதுதான் வீடு..." என்ற உணர்வு...
நாளை... காலம் யாரையும் காத்திருக்காது...
ஒரு நாள்... இந்த பெஞ்ச் காலியாக இருக்கலாம்...
ஆனால்... அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்த நினைவுகள்... அந்த சிரிப்புகள்... அந்த கதைகள்... அந்த கை பிடித்த சூடு...
என்றும்... இதயத்தில் வாழும்...
ஏனென்றால்...
பாட்டி என்பது ஒரு உறவு அல்ல...
அவள் ஒரு தாயின் மறு உருவம்...
அவள் ஒரு குடும்பத்தின் வேர்...
அவள் ஒரு வீட்டின் தெய்வம்...
அவள் இருக்கும் வரை நாம் குழந்தைகள்...
அவள் நினைவுகள் இருக்கும் வரை... அவள் நம்முடன்தான்...
"சில அன்புகளுக்கு முடிவு இல்லை...
பாட்டியின் அன்பு... அதில் முதல் இடம்." ❤️
