பறம்பு நாட்டின் பனித்துளி இரவில்,
பாரி ஆதினியிடம் மெதுவாய் கேட்டான் —
“காதலில் ஆணின் அழகு எது?”
ஆதினி பதில் சொல்லவில்லை.
அவள் விழிகள் மட்டும் நிலவாய் நின்றன.
அந்த மௌனத்தை பார்த்த பாரி சிரித்தான்.
“உன் அமைதிதான் பதில்…
அறிவை விட தூய்மை அழகு,
வார்த்தையை விட நாணம் அழகு…” என்றான்.
ஆதினி சிரித்தாள்.
பின்னர் அவள் கேட்டாள் —
“இப்போது நீ கண்களை மூடு, பாரி…”
அவன் கண்களை மூடிய அந்த நொடியில்,
மேகங்களைத் தாண்டி முழுநிலா உயர்ந்தது.
அதே வேளையில்,
வானத்தில் இருந்து சிறகு நாவல் பழம்
பறந்து வந்து ஆதினியின் கரங்களில் விழுந்தது.
கண்களைத் திறந்த பாரி அதிர்ந்தான்.
அந்த பழம் நிலவொளியில் தங்கமாய் ஜொலித்தது.
அவன் ஆதினியை பார்த்தான்.
அவள் சிரிப்பில் இயற்கையே மறைந்தது.
அந்த இரவு
அவர்களின் காதலை
இயற்கை தானே மறைத்துக் கொண்டது.
பின்னர் இருவரும் பாரியின் இல்லம் சென்றனர்.
ஐந்து வகை குறிஞ்சி மலர்களால்
அவர்களின் படுக்கை அலங்கரிக்கப்பட்டது.
ஆனால் பாரியின் மனம் வேறு ஒன்றை நினைத்தது.
“இன்று நான் உனக்கு
என் பரம்பு நாட்டின் இரவைக் காட்ட வேண்டும்…” என்றான்.
அவன் ஆதினியை தேரில் ஏற்றிக் கொண்டான்.
தென்றல் மட்டும் வழி காட்ட,
தேர் இருளை வெட்டி சென்றது.
ஒரு இடத்தில் தேரை நிறுத்தி,
பள்ளத்தாக்கு வழியாக அவளை அழைத்துச் சென்றான்.
அந்த பாதை ஆபத்தானது.
ஆழ்ந்த இருள்.
கீழே முடிவில்லா பள்ளம்.
ஆனால் பாரியின் கரம்
ஆதினிக்குப் பயமல்ல — பாதுகாப்பு.
அவள் மெதுவாக அவன் தோளைத் தொட்டாள்.
அந்த தொடுதலில்
காதல் முழுதும் பேசப்பட்டது.
அவர்கள் தேடியது
அரிய ராவரி மரம்.
பகலில் சூரியனை குடித்து,
இரவில் ஒளி தரும் அதிசய மரம்.
ஆனால் அந்த இரவு
மேகங்கள் வானத்தை விழுங்கியிருந்தன.
மழை மணம் காற்றில் பரவியது.
ராவரி மரத்தின் ஒளியும்
இருளில் மறைந்திருந்தது.
பாரி ஒரு குகையை கண்டான்.
அவர்கள் உள்ளே சென்றனர்.
முழு இருள்.
ஈரமான காற்று.
குளிர் மெதுவாக எலும்பைத் தொட்டது.
ஆதினி பயந்து
பாரியின் தோளில் சாய்ந்தாள்.
அந்த நேரம் —
குகையின் உள்ளிருந்து
ஒரு ஒளி மெல்ல பிறந்தது.
ஆதினி நடுங்கினாள்.
ஆனால் பாரியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது.
“ஆதினி…
இது பரம்பின் அதிசயம்…” என்றான்.
அவர்கள் முன்
ஒளிரும் பாம்பு நகர்ந்தது.
நட்சத்திரம் பூமியில் ஊர்வது போல.
“இதைக் காண்பவர்கள்
மரணத்தை வெல்வார்கள் என்று சொல்வார்கள்…” என்றான் பாரி.
அந்த ஒளியில்
இருவரின் கண்களும் ஒன்றை ஒன்று கண்டன.
குகையின் இருள்,
பாறையின் குளிர்,
மழையின் இசை —
அனைத்தும் காதலுக்கே துணை நின்றன.
அந்த இரவு
அவர்களின் உயிர்கள்
இன்னும் நெருக்கமானது.
விடியற்காலைக்கு பிறகே
அவர்கள் கண் திறந்தனர்.
திரும்பி நடக்கும்போது தான்
அவர்கள் உணர்ந்தனர் —
நேற்று இரவு நடந்த பாதை
எவ்வளவு கடினமானது என்று.
ஆனால் காதலோடு நடந்ததால்
அந்த இருள் கூட மென்மையாய் தோன்றியது.
“அன்பு உண்மையானால்,
கடினமான பாதையும்
மென்மையான வழியாகிவிடும்…”
என்று ஆதினி மெதுவாய் சொன்னாள்.
அந்த நேரம்
கடுமையான காற்று வீசியது.
ஆதினி செங்கழுவி மரத்தருகில் நின்றாள்.
பாரி திடீரென அவளை அழைத்தான் —
“அங்கிருந்து விலகு, ஆதினி…”
அவள் ஏன் என்று கேட்கவில்லை.
ஏனெனில்
அவனின் அறிவை விட
அவள் நம்பிக்கை பெரிது.
சில நொடிகளில்
அந்த மரம் சாய்ந்து விழுந்தது.
அப்போது தான்
பாரி உதிர்ந்த இலைகளை பார்த்தே
மரணத்தை உணர்ந்ததை
ஆதினி புரிந்துகொண்டாள்.
“நீ ஒரு மன்னன் மட்டும் அல்ல…
இயற்கையின் மொழி தெரிந்தவன்…” என்றாள்.
இருவரும் மீண்டும் தேரருகே வந்தனர்.
அங்கே —
முல்லைக்கொடி
பாரியின் தேர்ச்சக்கரத்தைச் சுற்றியிருந்தது.
அதை பார்த்த பாரி சிரித்தான்.
மெதுவாக தேரை விட்டு விலகினான்.
“இந்த கொடிக்கும்
வாழ ஆசை இருக்கிறது…” என்றான்.
ஆதினி அவனை பார்த்தாள்.
அந்த நொடியில்
அவளுக்கு புரிந்தது —
ஏன் உலகம் பாரியை வள்ளல் என்று அழைக்கும் என்று.
அந்த வழியாக வந்த
எவ்வியூர் பாடல் கலைஞர்கள்
அந்த காட்சியை கண்டு வியந்தனர்.
அவர்கள் பாடத் தொடங்கினர் —
“முல்லைக்கு தேர் கொடுத்தான் பாரி!
மண்ணுக்கே உயிர் கொடுத்தான் பாரி!
ஒரு கொடியின் ஆசைக்காக
தன் பெருமையையே விட்டான் பாரி!”
அந்த பாடல்
காற்றாய் பரவியது.
நாடுகளை கடந்தது.
காலங்களை கடந்தது.
ஆனால் அந்த இரவின் உண்மையை
பாரியும் ஆதினியும் மட்டும் அறிவார்கள் —
ஒரு மன்னனின் பெருமையை விட
ஒரு காதலியின் கரம் தான்
அவனுக்கு உலகமாய் இருந்தது என்று…